Zoeken
Search
Generic filters
Exact matches only

Kleine hond, grote wereld

4 februari
x
Wat is dit?

Hallo iedereen, hier ben ik dan! Mijn allereerste blog schrijf ik meteen over een onderwerp dat mij nauw aan het hart ligt. Namelijk het taboe over de kleine honden. Je kent ze wel, van die mensen die zeggen dat ze niets hebben met kleine honden. Doe mij maar een grote hond zeggen ze dan. Grote honden worden over het algemeen aanschouwd als zijnde avontuurlijker en als man zou je best niet met een kleine hond over straat lopen, maar waarom is dat?

Taboe over kleine honden

Het taboe over de kleine honden is als volgt; men ziet ze als binnenhuis honden waarmee je enkel kleine wandelingen kan maken in de wijk. Het probleem is dat men bij dit taboe enkel kijkt naar het stereotiepe beeld van een kleine hond. Er zijn inderdaad kleine honden die vervoerd worden in handtassen. Of honden die nog nooit poot hebben gezet in een losloopweide of een bos. Wat mensen vergeten in te zien is dat hieraan verschillende redenen kunnen liggen:

  • De hond zelf is ouder en minder goed op been.
  • Het ras van de hond is een rustiger ras, die minder beweging nodig heeft. Dit kan voorkomen bij zowel grote als kleine honden.
  • De baasjes zijn zelf ouder en kunnen daarom minder lange wandelingen maken.
  • De hond heeft een gezondheidsaandoening waardoor het wagentje de enige optie is tot het pakken van een beetje frisse lucht.
  • De hond komt bij de verkeerde baasjes terecht en zou wel langer kunnen wandelen, maar daar wordt geen tijd voor gemaakt.

Wat men wel dient te onthouden, is dat wat men ziet vaak moment opnames zijn. Als een hond ouder is en minder beweging nodig heeft kan het zijn dat deze in de ochtend een wandeling maakt en dan in de namiddag verder in een wagentje vervoerd wordt. Mensen beoordelen vaak te snel op wat ze denken te weten.

Dappere dwergkees

Laat ik jullie even uitleggen hoe het bij mij zit. Ik doorbreek alle stereotypen als een dappere dwergkees. Zo beklim ik bergen, cross ik rond op het strand, leef ik me uit in losloopweides en hou ik van lange boswandelingen met mijn vriendjes. Natuurlijk was dit niet altijd zo. Toen mijn mama mij leerde kennen was is 1 jaar, mijn conditie was slecht zo begon ik te braken na een wandeling van 20 minuten. Ik liep niet mooi aan de lijn en trok waardoor ik snel vermoeid geraakte. Met veel geduld en rustig aan opbouwen ben ik de hond geworden die ik nu ben en dat is iets om trots op te zijn!

Tags

Wat is dit?

Meer verhalen van Bobo Dwergkees